Dag 20 Flink zijn, even flink zijn....

Vandaag was niet zo'n leuke dag.😔

Slapen op een compleet uitgestorven campground is voor mamaSan geen goeie. Ik ben nou eenmaal een schijterd wat dat aangaat en mijn fantasie gaat er vaak met me vandoor waardoor ik gewoon bang ben. Zo ook vannacht toen ik niet kon slapen puur en alleen omdat mijn fantasie op hol was geslagen, er een nachtuiltje in de camper mijn hoofd leuk vond en om 01:22 uur ineens die rotkachel aanging waar ik me het rambam van schrok. Alleen ik hè! want beschermengel nummer 1 die naast me lag, sliep rustig verder en beschermengel in opleiding lag heerlijk te snurken. Dus licht aan, kachel uit, toiletbezoek en weer gauw terug in bed. Tegen vieren ben ik uiteindelijk in slaap gevallen.

Na het ontbijt, hebben we alles opgeruimd en gingen we op weg.

Omdat we nog geen 20mijl van de Canadese grens afzaten, zijn we eerst die kant op gegaan. Moesten toch even kijken, ja toch niet dan?!

Daarna zijn we teruggereden en hebben onze oorspronkelijke route weer opgepakt. Tijdens de rit viel me ineens iets op aan de linkerkant van het voorraam. Die harde tik die we gisteren hoorde toen we een zwaar transport passeerde was waarschijnlijk een steen die zich in het voorraam had geboord en er zit dus een behoorlijke ster in het raam.

Daarnaast kwam Ad erachter dat onze warmtepomp thuis weer op hol was geslagen en onze huisoppassers waarschijnlijk vanmorgen uit hun bed zijn gedobberd. Na enig contact met ze bleek dat ook. We hebben het geprobeerd op afstand op te lossen maar waarschijnlijk moet er morgen even iemand naar kijken. Doordat je constant buiten bereik van internet bent en er een tijdsverschil van 9 uur is, is praten, bellen of appen een drama. 11 uur 's morgens voor ons is 8 uur 's avonds voor Nederland en dan ook nog een zaterdagavond. Niet ideaal dus om een gesprek te voeren of om iemand aanwijzingen te geven wat te doen.

Ik was dus bezig met een email naar Road Bear te sturen voor de schade aan het voorraam met daarbij gelijk na te vragen wat ze met mijn klacht van de 17e hadden gedaan daarnaast probeerde ik met het thuisfront te communiceren om e.e.a. op te lossen met die warmtepomp en ik was de weg in de gaten aan het houden want het leek alsof we fout gingen. Stress alom dus!

We hebben wel even op een fijn plekje een bakkie koffie gedaan. Even de benen strekken en n bakkie.

De weg verder veranderde al gauw van natuur. Reden we nog niet zo lang geleden over prachtige wegen in de bossen, reden we nu over wegen door kale bergen en vlakke natuur.

Geen bomen of iets dergelijks maar kaalte...alsof we weer in Nevada reden. Met heel veel stukken die verbrand waren . We konden slecht 'n lunchplekje vinden en uiteindelijk zijn we maar even een random pad opgegaan om van de weg af te staan om even de benen te strekken.

Het laatste rukje heeft Niels gereden en rond 16:30 uur bereikten we de River Bend Rv campground nabij het plaatsje Twisp. De lucht was wat vertroebeld en ik zei tegen de man van de receptie dat er waarschijnlijk slecht weer op komst was. Helaas was dat niet het geval maar kwam het door een wildfire die ongeveer 2 uur hier vandaan woedde. Je rook af en toe de lucht en hopelijk hebben we er morgen geen last van. Eigenlijk hoop ik dat ze het snel geblust hebben, het is zo triest om te zien.

De bergen in de verte zijn wat wazig, dat komt door de rook die daar omheen hangt....zo triest allemaal😢

De avond is bijna voorbij, tijd om naar bed te gaan. Hopelijk is het morgen een betere dag met een leuker, gezelliger einde. Zoniet dan worden de laatste dagen van de vakantie nog hele zware..... 😔

Bye😘